Door een lezeres gewaarschuwd, gistermiddag, dat in de avond de film Marie Antoinette, van Sofie Coppola, op de buis te zien zou zijn, zette Herkauwer zich vol verwachting terneder.
Het viel niet mee. Prachtige plaatjes, kapsels, japons, dansjes, lonkjes. Duidelijk wat men noemt: een kostuumfilm. Blijkbaar is filmisch in praktijk gebracht het advies aan schrijvers altijd zinnen te maken als
‘Take your hand off my knee, Jesus, said the princess’.
Want: succes is verzekerd indien adel, sex en religie samen in een tekst verpakt zitten.
Aangezien Herkauwer echter niets bespeurde van een duidelijk dramatische lijn, werd het bekijken van deze glossy hem na een uurtje echt teveel. Misschien dat de afloop nog iets leuks had – voorzover terechtstellingen dat ooit kunnen hebben.
Hij vraagt zich wel af of in deze film toch nog gebruik gemaakt is van Marie Antoinette’s beroemde uitspraak met betrekking tot het hongerige volk:
‘Als ze geen brood hebben, waarom eten ze dan geen taart?’
Deze uitspraak komt standaard voor in de door de Elzebetjes gelezen geschiedenissen van de Franse revolutie; ten bewijze hoe blond en dom die Oostenrijkse geweest is.
Herkauwer herinnert zich, decennia geleden, eens een artikel gelezen te hebben van een historicus, die uitlegde dat die uitspraak van de achttiende-eeuwse Sissi helemaal zo gek nog niet was. Volgens hem was zij ervan op de hoogte geweest, dat, in geval van graangebrek in Tirol, Karinthië of daaromtrent, de bevolking een gerecht placht te vervaardigen van kruimels, melk en nog wat, dat eruitzag als taart en smaakte als taart; hoewel het nauwelijks voedingswaarde had.
De naam van dat gerecht is Herkauwer ontschoten. Het zal wel iets geweest zijn als ‘tärtli’. In het Frans wordt dat onvermijdelijk ‘tarte’. En dus…
